Emocje, relacje i codzienne wyzwania bywają trudne – nie musisz mierzyć się z nimi w pojedynkę. Tworzę przestrzeń, w której możesz się zatrzymać, nazwać to, co czujesz, i znaleźć drogę do spokoju. Pomagam budować odporność psychiczną dzieciom, młodzieży i dorosłym.
Nazywam się Sebastian Urban i jestem psychologiem działającym w Rzeszowie. Moja praca koncentruje się na człowieku i jego potrzebach, niezależnie od etapu życia, na którym się znajduje.
Obecnie zdobywam szerokie doświadczenie w środowisku edukacyjnym, gdzie wspieram nie tylko dzieci i młodzież, ale również dorosłych. Pomagam w radzeniu sobie z obniżonym nastrojem, przewlekłym stresem oraz w sytuacjach kryzysowych. Wierzę, że kluczem do równowagi jest zrozumienie własnych emocji i budowanie satysfakcjonujących relacji. Równolegle poszerzam swoje kompetencje w zakresie psychoterapii, aby wkrótce móc oferować Państwu także pogłębioną pomoc indywidualną.
Ukończyłem 5-letnie studia magisterskie na kierunku psychologia. Doświadczenie zdobywałem podczas praktyk m.in. w ośrodku leczenia zaburzeń odżywiania oraz na oddziałach szpitalnych, gdzie miałem okazję pracować z dziećmi, młodzieżą jak i dorosłymi w kryzysie emocjonalnym.
Nieustannie rozwijam swoją wiedzę i kompetencje. Uczestniczę w szkoleniach, warsztatach oraz współpracuję z doświadczonymi psychologami i psychoterapeutami.
Obecnie koncentruję się na szkoleniu psychoterapeutycznym, by wkrótce oferować profesjonalne wsparcie indywidualne dla młodzieży i dorosłych. Moim celem jest stworzenie miejsca, które pomoże w głębszym zrozumieniu siebie i pokonywaniu kryzysów.
Choć na ten moment nie prowadzę konsultacji, już teraz chcę dzielić się wiedzą i doświadczeniem. Zapraszam Cię do korzystania z udostępnionych tu materiałów i refleksji – mam nadzieję, że będą dla Ciebie wsparciem.
Zapraszam do lektury artykułów, w których dzielę się wiedzą psychologiczną i doświadczeniem z pracy gabinetowej.
Trudności emocjonalne to coś, co może spotkać każde dziecko niezależnie od wieku, charakteru czy sytuacji rodzinnej. Czasem to tylko chwilowe „burze emocji”, a czasem sygnał głębszych problemów, które wymagają większego wsparcia. Jak jako rodzic możesz pomóc dziecku przejść przez trudne emocje, nie wiedząc jeszcze, czy potrzebna będzie pomoc specjalisty?
Zachowania buntownicze, wybuchy złości i uporczywe sprzeciwianie się dorosłym często są tłumaczone „trudnym charakterem” lub etapem rozwojowym. W części przypadków mogą jednak wskazywać na zaburzenia opozycyjno-buntownicze (ODD) – problem, który realnie wpływa na funkcjonowanie dziecka, jego relacje oraz rozwój emocjonalny. W tym artykule przybliżam, czym są zaburzenia opozycyjno-buntownicze, skąd się biorą i jak wygląda skuteczna pomoc psychologiczna.
Rozwój emocjonalny dziecka to jeden z najważniejszych aspektów dorastania. Równie istotny jak rozwój fizyczny czy poznawczy. To właśnie emocje wpływają na to, jak dziecko buduje relacje, radzi sobie z trudnościami, uczy się i poznaje siebie. Jak przebiega rozwój emocjonalny dziecka na różnych etapach? Co powinno nas zaniepokoić i jak możemy wspierać malucha w tej sferze?
Strach towarzyszy człowiekowi od urodzenia i to dosłownie. Już niemowlę może reagować lękiem na głośne dźwięki czy nagłe zmiany w otoczeniu. Lęk jest naturalną emocją, która w rozwoju dziecka pełni ważną rolę - ostrzega, chroni, mobilizuje. Warto jednak wiedzieć, kiedy jest on „na miejscu”, a kiedy staje się przeszkodą, z którą warto zgłosić się po pomoc.
Ciąża to okres intensywnych zmian fizycznych, hormonalnych i emocjonalnych. To także czas, w którym dziecko rozwija się niezwykle dynamicznie. Nie tylko fizycznie, ale też neurologicznie. Coraz więcej badań pokazuje, że emocje przeżywane przez kobietę w ciąży mogą wpływać na funkcjonowanie układu nerwowego rozwijającego się płodu.
Stres i silne emocje towarzyszą każdemu z nas. Zarówno dorosłym, jak i dzieciom. Jednak nie wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, jak głęboki ślad mogą one pozostawić w naszym mózgu. W ostatnich latach naukowcy coraz dokładniej opisują, jak przewlekły stres wpływa na konkretne struktury mózgu, zmieniając nie tylko jego działanie, ale i budowę.
Przywiązanie w życiu dorosłym można określić jako trwałą tendencję do poszukiwania i utrzymywania bliskości z konkretnymi osobami, które stają się źródłem poczucia bezpieczeństwa. Każdy z nas utrzymuje liczne relacje, ale tylko niektóre z nich mają charakter głębokiej więzi emocjonalnej. To właśnie te szczególne więzi sprawiają, że czujemy się spokojniejsi, bardziej pewni siebie i bezpieczni w świecie.
Adolescencja to etap przejściowy, w którym młody człowiek znajduje się pomiędzy dziecięcą zależnością a dorosłą niezależnością. Na początku tego okresu nastolatki intensywnie dążą do uniezależnienia się od rodziców, swoich dotychczasowych głównych postaci przywiązania. Kilka lat później, w późnej adolescencji, mogą już same pełnić rolę postaci przywiązania wobec swoich dzieci.
Teoria przywiązania (ang. attachment theory) została opracowana przez brytyjskiego psychiatrę i psychoanalityka Johna Bowlby’ego w połowie XX wieku. Jej głównym założeniem jest to, że dzieci mają biologiczną potrzebę tworzenia więzi z co najmniej jednym bliskim dorosłym, najczęściej z matką.
Rozwój przywiązania to proces ściśle powiązany z dojrzewaniem motorycznym, poznawczym, emocjonalnym i społecznym dziecka.John Bowlby, twórca teorii przywiązania, wyróżnił cztery główne fazy w pierwszych trzech latach życia, jednak współczesne badania rozszerzyły ten model o kolejne etapy obejmujące wiek przedszkolny i młodszy wiek szkolny.
Nie tylko geny - jak środowisko kształtuje biologięCzłowiek nie rodzi się jako czysta karta. Choć niektóre cechy, jak kolor oczu czy wzrost, są zapisane w naszych genach, wiele innych takich jak podatność na stres, depresję czy choroby psychosomatyczne wynika z interakcji między genami a środowiskiem
Autyzm u dzieci często budzi wiele emocji. Od lęku i niepewności, po potrzebę szybkiego działania. Kluczowe jest to, aby jak najwcześniej zauważyć pierwsze niepokojące symptomy i odpowiednio zareagować. Wczesna diagnoza to ogromna szansa na skuteczne wsparcie rozwoju dziecka. Zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD – Autism Spectrum Disorder) definiuje się jako złożone trudności w zakresie komunikacji społecznej oraz sztywne, powtarzalne wzorce zachowań.Witaj! Nazywam się Sebastian Urban i jako psycholog dziecięcy z Rzeszowa pomagam rodzicom lepiej rozumieć świat emocji i potrzeb ich dzieci. W dzisiejszym artykule porozmawiamy o tym, jak rozpoznać pierwsze objawy autyzmu u dziecka. Dowiedz się, na co zwrócić uwagę i kiedy warto szukać pomocy specjalisty.
Wielu rodziców w pewnym momencie zaczyna zadawać sobie pytanie: „Czy moje dziecko jest po prostu żywe i energiczne, czy może jego zachowanie wykracza poza normę?” Kiedy dziecko nie potrafi się skupić, zapomina o prostych rzeczach, przerywa rozmowy i stale jest w ruchu, może pojawić się podejrzenie ADHD
Autyzm u dzieci często budzi wiele emocji. Od lęku i niepewności, po potrzebę szybkiego działania. Kluczowe jest to, aby jak najwcześniej zauważyć pierwsze niepokojące symptomy i odpowiednio zareagować. Wczesna diagnoza to ogromna szansa na skuteczne wsparcie rozwoju dziecka.
Współczesna szkoła coraz częściej staje się przestrzenią, w której uczą się dzieci o bardzo zróżnicowanych potrzebach edukacyjnych i emocjonalnych. Wśród nich są również uczniowie ze spektrum autyzmu. Dla wielu nauczycieli i rodziców to wyzwanie, ale także ogromna szansa na budowanie empatycznego i wspierającego środowiska, o ile dziecko otrzyma odpowiednią pomoc.
Współczesna szkoła to nie tylko miejsce zdobywania wiedzy to przede wszystkim przestrzeń, w której kształtuje się rozwój emocjonalny i społeczny dziecka. Dlatego rola psychologa szkolnego jest dziś ważniejsza niż kiedykolwiek. Czym dokładnie się zajmuje i kiedy warto się do niego zgłosić? O tym przeczytasz w tym artykule.
Depresja jest jednym z najczęściej występujących zaburzeń psychicznych, a jednocześnie jednym z najbardziej niezrozumianych. Choć w języku potocznym słowo „depresja” bywa używane w odniesieniu do chwilowego smutku czy gorszego dnia, to klinicznie oznacza zupełnie coś innego.
